انواع سحابي ها هوپا، انجمن علم ایران

انواع سحابي ها هوپا، انجمن علم ایران

در ادامه هر نوع سحابی را تجزیه و تحلیل خواهیم کرد تا آنها را به طور دقیق بشناسیم. این کوچکترین خروج مولکولی است که تا کنون از کهکشانی به غیر از کهکشان خودمان ، شاهد آن بوده ایم. فاصله این کهکشان از سیاره زمین حدود 32 میلیون سال نوری است. یک توپ پف کرده از ستارگانی با گاز کم و یا پر از گرد و غبار می باشد. ستارگان موجود در کهکشان عمدتا قدیمی و با رنگ مایل به قرمز قابل مشاهده هستند.

  • هنگامی که مقدار کافی ماده از ستاره آزاد می شود، اشعه UV اطراف آن را یونیزه می کند.
  • برای مثال، دلیل رنگ سبز در بخش‌‌‌های مرکزی سحابی حلقوی در صورت فلکی شلیاق، خطوط ممنوعه‌‌‌ی اکسیژن دو بار یونیده در 459.9nm و 500.7nm است.
  • بسیاری از سحابی‌های انعکاسی ساختار فیبری ظریفی دارند، سیستمی از رشته‌های تقریباً موازی به ضخامت چند صدم یا هزارم پارسک.
  • سحابی عقاب (همچنین با نام‌های شی مسیه 16، M16 یا NGC 6611 نیز شناخته می‌شود) یک خوشه ستاره‌ای باز جوان در صورت فلکی مارها است.

عبدالرحمان صوفی، “ابری کوچک” در بخشی از آسمان شب که امروزه می‌دانیم محل قرارگیری کهکشان آندرومدا است، مشاهده نمود. او همچنین اجرام سحابی دیگری مثل امیکرون بادبان و کولیندر ۳۹۹ را دسته‌بندی و مکتوب کرد. از طرف دیگر چشمگیرترین جرم در آسمان زمستان سحابی جبار درست روی نگین شمشیر شکارچی است و با فاصله بسیار کمی از این سحابی ، سحابی کوچک از قدر 7هم دیده می‌شود. حال سعی کنید که سحابی جبار را نسبت به کمربند جبار قرینه کنید. از جمله نکات مهم دیگر در رصد سحابی‌ها این است که بعضی از سحابی‌ها را بخاطر گستردگی زیادشان و تضاد نوری کمی که با زمینه‌ی آسمان دارند در بزرگنمایی‌های کمتر بهتر می‌توان تشخیص داد. کمی دورتر از M8 می‌توانید سحابی سه تکه M20 که از قدر 7 است را ببینید.

رنگهایی که از عناصر مختلف قابل مشاهده هستند در طول موج بسیار مشخصی هستند. و این است که اتم های هیدروژن نور قرمز ساطع می کنند ، در حالی که اتم های اکسیژن به رنگ سبز روشن می شوند. دو گونه اصلی از این سحابی‌ها منطقه اچ۲ و سحابی‌های سیاره‌ای هستند. سحابی گسترده که در اثر نور ستارگان نزدیک به آن می‌درخشد. سحابی رتیل درخشان ترین جرم آسمانی غیر ستاره ای به حساب می آید. این عکس زیبا متعلق به سحابی کارینا می باشد که مملو است از گاز و گرد و خاک.

ستاره های موجود در آنها پنهان هستند ، زیرا هیچ نوع تابشی از آنها ساطع نمی شود. با این وجود گرد و غباری که این ابرها از آن شکل گرفته اند قطر آن فقط یک میکرون است. سحابی های سیاره ای به این دلیل نامیده می شوند که در ابتدا، ستاره شناسان قادر به جدا کردن آنها از سیارات نبودند. آنها اغلب سیارات دور و کم نور را به عنوان سحابی اشتباه می گیرند. خورشید ما به احتمال زیاد پس از 12 میلیارد سال از تولدش، یک سحابی سیاره ای را تشکیل می دهد. سحابی های تاریک گاهی نوارهایی گسترده و مارپیچ می سازند، و گاهی نیز به شکل اجسامی کوچک و تقریبا کروی در می آیند.

دلیل مرگ میلیون ها انسان در تاریک ترین دوران تاریخ جهان

یکی دیگر از سحابی‌‌‌های بازتابی روشن که خیلی هم مورد مطالعه قرار گرفته است، سحابی 7023 NGC در صورت فلکی قیفاووس است. در طیف ستاره‌‌‌ی روشن کننده (از رده‌‌‌ی طیفی Be) خطوط جذبی وجود دارد. ستاره‌‌‌هایی فروسرخ نیز در سطح سحابی کشف شده است؛ از این رو، احتمالاً این سحابی یک ناحیه‌‌‌ی تشکیل ستاره باشد. همچنین با این توضیحات، تفاوت سحابی و ستاره مشخص می‌شود؛ ستاره جرمی کروی و حاوی پلاسماست که در ابرهای گاز و غبار یعنی همان سحابی شکل می‌گیرند. با این توضیحات تا حدود زیادی تفاوت اجرام مذکور با کهکشان‌ها و ستاره‌ها مشخص شده است؛ اما در ادامه شرح بیشتری در این رابطه ارائه می‌دهیم. سحابی یک کلمه لاتین به معنای «ابر» است و در علم نجوم به هر جرم آسمانی اطلاق می‌شود که هنگام مشاهده از طریق تلسکوپ، ابر مانند به نظر رسد.

پیش ستاره

مدتی است که دانشمندان و ستاره‌شناسان دریافته‌اند که فضای دوردست، خلأ مطلق هم نیست. در حقیقت این فضاها از گاز و غباری تشکیل شده‌اند که تحت عنوان محیط میان ستاره ای شناخته می شوند. حدودا ۹۹ درصد این محیط از گاز ساخته‌شده، که ۷۵ درصد این گاز هیدروژن و ۲۵ درصد دیگر از گاز هلیوم میباشد. بدلیل شکل ابر پرتلاطمش که شبیه سر اسب می است همواره قابل شناسایی می باشد. ته‌مانده‌های ابرنواختری معمولاً در حال دور شدن از ستاره مادر خود هستند و در پی برخورد به غبار و گاز کهکشانی آهسته‌رونده‌تر داغ می‌شوند.

انواع سحابی

دو گونهٔ اصلی از این سحابی‌ها منطقهٔ اچ۲ و سحابی‌های سیاره‌ای هستند. سحابی ها همانطور که از نامشان پیداست ابرهای عظیمی هستند که در فضا شکل های عجیبی دارند. آنها از غلظت گازها ، عمدتا هیدروژن ، هلیوم و غبار ستاره تشکیل شده اند. همانطور که می دانید ، در سراسر جهان نه تنها یک کهکشان وجود دارد که دهه ها پیش تصور می شد ، بلکه میلیون ها نفر وجود دارد.

هنگامی که یک ابر مولکولی عظیم فرو می ریزد و یک ستاره را تشکیل می دهد، این فرآیند پرتوهای UV ساطع می کند که می تواند گازهای اطراف را یونیزه کند و یک سحابی را تشکیل دهد. این یک سحابی در کهکشان راه شیری به حساب می آید و قطری برابر با ۱۰ سال نوری دارد. سحابی‌‌‌های سیاره‌‌‌ای را در قرن نوزدهم به این نام خواندند، چرا که به‌‌‌صورت دیداری، برخی سحابی‌‌‌های کوچک کاملاً شبیه به سیاره‌‌‌هایی چون اورانوس به‌‌‌نظر سحابی چگونه تشکیل میشود می‌‌‌رسند.